Padme Hanım ile geçen günler hepsi bir hikaye aslında, her gün bizi şaşırtmaktan, güldürmekten, onu daha çok sevmemizden hiç vazgeçmedi. nereye gitsek yanımızda taşıdık, o da hep uslu uslu portatif kral dairesinde uykuya daldı, uyudu ve büyüdü...
Hala ürkekti, güvene ihtiyacı vardı; ne zaman geçer bilmiyorduk ama alabileceği sevgiyi aldığına oldukça emindik. Zamanla bunu o da hissetmiş olmalı ki rahatladı, rahatladıkça sırt üstü uyumaya, göğsünü açıkta bırakmaya başladı. (tabi ben bunun bir güven işareti olduğunu sonradan öğrenmiştim.) Mavi boncuk gözleri o kadar güzeldi ki... gerçekten bakmaya doyamıyorduk...
Farkında olmadan eve bir an önce gelme gayemiz olmuştu, gerçi eşim onu hergün ofise götürdü, getirdi, hiç yalnız kalmadı ve -dolayısıyla- tepemize de çıktı :) Patron koltuğunda gerçekten kendinden çok emindi, bir köpek ve bebek olmasına rağmen gerçeği biliyordu, "patron gerçekten oydu" :))
Padme Hanım bir köpek olabilirdi ama o bir bebekti, ilgiye, sevgiye, sıcaklığa ihtiyacı vardı. Kendisine hayran bir babası da olunca 5-6 ay her gün aşağıdaki manzarayı fotoğrafladım. Ama asla kucağıma almadım. Bu manzaraya bakmaya doyulmazdı, o kadar masum ve güzeldi ki ama yine de içimdeki kalın duvarlar bu sınırı aşmayı başaramadı, hatta daha komiği bebekken ondan çok korktum, dişleri bile yoktu ama ben ondan bayağı bayağı korkuyordum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder