Eğitim Şart!

Günler geceler hızla geçerken köpeğimizin özellikleri gereği eğitim alması gerektiğini öğrendik; kendisi koruma köpeği idi ama aşırı korumacılığı bizim kontrolümüzde olmazsa nelerle karşılaşabileceğimizi anlatan bir sürü YouTube videosu izlemiştik. ( yani kocacım izlemişti:))

Bir değil, bir sürü köpekli arkadaşlarımıza danışa danışa eğitmenimiz Efe ile tanıştık. Efe -sanırım- 1.85 boyunda, normal kilolu, hafif tebessümlü yüz ifadesi olan, konuştuğunda sesi hafif "kart" bir insan evladı; kendisini sevdik; az konuşan öz insanlara benziyordu. İlk tanışma evimizde oldu ve o an Efe'nin aslında bir köpek ruhu taşıdığına kanaat getirdim ve geldiğimiz şu zamanda bu düşüncem hiç değişmedi:)))

Efe bize kısaca yapılması gerekenleri, köpeğin "psikolojisini", neye nasıl tepkiler verebileceğini anlattı. Bendeniz "ruhu daralma şampiyonu" hemen içimden karalar bağlamaya başladı. Efe de benim binbir sorumun içinde boğulup, bir süre sonra sorularımı cevapsız bırakmaya karar verdi, hala da cevap vermiyor :)

Eğitim sürecini yürüten kocacım, her hafta Efe ve bir büyük köpekle bir araya gelerek, öncelikle sosyalleştirme çalışmalarına başladı. Çünkü Padme Hanım oldukça - ama oldukça- korkak, bize bağımlı, bize temas etmezse dünyanın sonuymuş gibi kıvranan bir köpek olmuştu. Bazı kaygı huylarını benden almış olabilir, kabul :)

Padme Hanım bu süreçte çok başarılı olamadı, korku hali çok uzun sürdü, sosyalleşmesi için Efe saysesinde tanıdığımız  Arı Konak Köpek Pansiyonu sahibi sevgili Mehnaz devreye girdi, babamız ( yani kocacım) Padme Hanım'ı sık sık konağa götürüp, buradaki huyu huyuna uygun köpekler kabilesinde sosyalleştirmeye çalıştı. Gel zaman git zaman Padme Hanım'ın tam anlamıyla "adam" olabilmesi için onu konakta bırakma fikrine bile gelmişti sıra. Benim bile içim cız etti, yüreğim darlandı ( şaşırdınız mı? :) ) nasıl ama o daha bebek, şey ee biz de kalsak, bir kaç saat kalsa derken ilk onsuz gecemizde eşimden beter benım olacağım kimin aklına gelirdi... Sanırım 50 kere aramışımdır Mehnaz'ı; o da bütün sabrıyla her seferinde neşeyle beni yanıtladı; tam gıcık olduğum ebeveyn modeliydim ta ki ertesi gün Padme Hanım'ın geceyi "Asla yatağa girmeyecek" kuralını bir güzel çiğneyerek Mehnaz'ın koynunda geçirmiş olduğunu öğrenene kadar...Böylece bebeklikten çıkıp, uyanıklık safhasına geçtiğini anladım ve bütün duvarlarımı yeniden itinayla ördüm.

Babası ise herşeye geçer bir sebep bularak hanımefendiyi sosyalleştirmeye devam dedi...

Uyusun da büyüsün ninni...

Geçmişe dönüp yazmak kolay değilmiş, dahası zamanın ne kadar çabuk geçtiğinin farkına varmak, şaşırtıyor.

Padme Hanım ile geçen günler hepsi bir hikaye aslında, her gün bizi şaşırtmaktan, güldürmekten, onu daha çok sevmemizden hiç vazgeçmedi. nereye gitsek yanımızda taşıdık, o da hep uslu uslu portatif kral dairesinde uykuya daldı, uyudu ve büyüdü...

Hala ürkekti, güvene ihtiyacı vardı; ne zaman geçer bilmiyorduk ama alabileceği sevgiyi aldığına oldukça emindik. Zamanla bunu o da hissetmiş olmalı ki rahatladı, rahatladıkça sırt üstü uyumaya, göğsünü açıkta bırakmaya başladı. (tabi ben bunun bir güven işareti olduğunu sonradan öğrenmiştim.) Mavi boncuk gözleri o kadar güzeldi ki... gerçekten bakmaya doyamıyorduk...

Farkında olmadan eve bir an önce gelme gayemiz olmuştu, gerçi eşim onu hergün ofise götürdü, getirdi, hiç yalnız kalmadı ve -dolayısıyla- tepemize de çıktı :) Patron koltuğunda gerçekten kendinden çok emindi, bir köpek ve bebek olmasına rağmen gerçeği biliyordu, "patron gerçekten oydu" :))

Padme Hanım bir köpek olabilirdi ama o bir bebekti, ilgiye, sevgiye, sıcaklığa ihtiyacı vardı. Kendisine hayran bir babası da olunca 5-6 ay her gün aşağıdaki manzarayı fotoğrafladım. Ama asla kucağıma almadım. Bu manzaraya bakmaya doyulmazdı, o kadar masum ve güzeldi ki ama yine de içimdeki kalın duvarlar bu sınırı aşmayı başaramadı, hatta daha komiği bebekken ondan çok korktum, dişleri bile yoktu ama ben ondan bayağı bayağı korkuyordum...

Br Kış Günü Gelen Bebek Padme...

Hayatım boyunca iki kere köpek saldırısına uğradım, köpeği olan arkadaşlarımın evine gitmekten her zaman çekindim ve sokakta köpek varsa, dikilip bana bakması için tüm kötü enerjimi yaydım... şimdi ise 45 kilo, dev bir Canecorso'muz var; adı Padme ve yakında 1 yaşına basacak...

En baştan başlayayım; Temmuz 2011'de kocama kocaman, çığlık çığlığa bir "EVET" dedikten sonra, canım cicim ayları  bir köpek ısrarı ile sone erdi. Eşim hayalindeki 5 çocuk, 5 köpek, kalabalık ev düzeninin ilki olan köpeği bulmuş ve beni ikna etmeye çalışıyordu. Padme annesi ve diğer 11 kardeşi ile bir petshop.un bodrumunda hergün eşim tarafından ziyaret ediliyordu. Her gün bütün kardeşlerin hareketlerini izliyor, doğru köpeği bulmaya çalışıyordu ve en sonunda bizim ufaklığa karar verdi. Sıra beni ikna etmeye gelmişti ve ben bütün benliğimle bu sefer "HAYIR" diye haykırıyordum, ta ki eşimin çok üzüldüğünü, hayallerini yıktığımı anlayana kadar ve cılız bir sesle ve bir sürü kuralla  "evet" dedim. 2 Şubat 2012 günü adı babası tarafından konulan Padme Hanım eve geldi.

 

Eve geldiğimde eşimin kucağında, tir tir titriyordu, ben de çaktırmadan kendi içimde titriyordum tabi. Eşim ısrarla kucağıma vermek istedi ama sanırım ben Padme'den daha ürkektim. Aslında 2 aydan önce köpek yavruları annelerinden alınmazmış ama annesi depresyone girmişti ve yavrularına süt veremiyordu, sanırım daha iyi bakabileceğimize inandık ama anne sevgisi ve güveni kısmı biraz eksik kaldı.

Kendisine tahsis ettiğimiz gecekondusunda ilk gün çok huysuzdu, ona yeter sandığımız ve asla çıkamaz dediğimiz kitaptan kalelerimiz ilk gün yetersiz olduğunu gösterdi.

 

 

Aşıları henüz yapılmadığında dışarı da çıkamıyordu ve bütün eve gazete sererek, çiş ve kakasını ulu orta yapabileceğini kabullendik. o kadar ürkekti ki, o korktukça bende ki kaygı hali çekilmez bir hal almaya başlamıştı. ilk gece tüm ev eşyalarımızı seferber edip, onu ısıtmaya karar verdik; o kadar küçükti ki, herşeyin içinde kayboluyordu. aslında masmavi gözlü, tombiş suratlı dünya güzeli bir köpekti ama bendeki "üstün kaygılanma başarısı" bu tatlılığa yenik düşmedi.

 

 

 

Eşim ise mutluluktan ölebilirdi...

 

Evlendiğimizden beri ilk defa ayrı yatma vesilemiz de Padme olunca hırsım ay pardon sevgim katlanarak arttı :)) Padme henüz bebek olduğu için çok ağlıyor ve elimize yattığı an susuyordu, eşim de kendini salondaki koltukta eli Padme Hanım'ın altında buldu. Sonra baktım böyle olmuyor, ben de salona taşındım... Çok net kurallarımız vardı;

-ASLA yatağa girilmeyecek.
-ASLA bizimle uyumayacak.
-ASLA yatak odasına ve mutfağa girmeyecek.
-ASLA....

Dolayısıyla asla bizimle uyumadı ama bizi de uyutmadı. Uykusuzluktan huysuz ben, eşime her türlü eziyeti çektirerek, sürekli pişmanlık yasasından yararlanabileceğini ima ettim ama o bitmek bilmez sabrı ile hem Padme Hanım'a müthiş bir "baba" lık yapıp, hem de beni oyalayabildi :)

Günler bizi süründürürken, Padme Hanım hızla büyümeye devam etti, çiş alanlarını daralttık, çoğu zaman gazeteye yapmayı becerdi, kakası toplamda 3 kere yer değiştirdi, kokusu o büyüdükçe şiddetlendi. yemek yerken mama kabına giren patisi, gittikçe büyüdü ve kabına sığmaz oldu. Aşıları tamamlanınca ilk sokak deneyimi göz yaşartıcıydı. bu süreçte arabada da hep ön koltukta yerde oturdu, tabi ki de kucağa gelmek için çıldırıyordu ama ASLA'lar arasında bir kural da

 

- ASLA arabanın önünde seyahat edemeyeceğiydi :)

 

 

Devamı sonraki yazılarda...