Br Kış Günü Gelen Bebek Padme...

Hayatım boyunca iki kere köpek saldırısına uğradım, köpeği olan arkadaşlarımın evine gitmekten her zaman çekindim ve sokakta köpek varsa, dikilip bana bakması için tüm kötü enerjimi yaydım... şimdi ise 45 kilo, dev bir Canecorso'muz var; adı Padme ve yakında 1 yaşına basacak...

En baştan başlayayım; Temmuz 2011'de kocama kocaman, çığlık çığlığa bir "EVET" dedikten sonra, canım cicim ayları  bir köpek ısrarı ile sone erdi. Eşim hayalindeki 5 çocuk, 5 köpek, kalabalık ev düzeninin ilki olan köpeği bulmuş ve beni ikna etmeye çalışıyordu. Padme annesi ve diğer 11 kardeşi ile bir petshop.un bodrumunda hergün eşim tarafından ziyaret ediliyordu. Her gün bütün kardeşlerin hareketlerini izliyor, doğru köpeği bulmaya çalışıyordu ve en sonunda bizim ufaklığa karar verdi. Sıra beni ikna etmeye gelmişti ve ben bütün benliğimle bu sefer "HAYIR" diye haykırıyordum, ta ki eşimin çok üzüldüğünü, hayallerini yıktığımı anlayana kadar ve cılız bir sesle ve bir sürü kuralla  "evet" dedim. 2 Şubat 2012 günü adı babası tarafından konulan Padme Hanım eve geldi.

 

Eve geldiğimde eşimin kucağında, tir tir titriyordu, ben de çaktırmadan kendi içimde titriyordum tabi. Eşim ısrarla kucağıma vermek istedi ama sanırım ben Padme'den daha ürkektim. Aslında 2 aydan önce köpek yavruları annelerinden alınmazmış ama annesi depresyone girmişti ve yavrularına süt veremiyordu, sanırım daha iyi bakabileceğimize inandık ama anne sevgisi ve güveni kısmı biraz eksik kaldı.

Kendisine tahsis ettiğimiz gecekondusunda ilk gün çok huysuzdu, ona yeter sandığımız ve asla çıkamaz dediğimiz kitaptan kalelerimiz ilk gün yetersiz olduğunu gösterdi.

 

 

Aşıları henüz yapılmadığında dışarı da çıkamıyordu ve bütün eve gazete sererek, çiş ve kakasını ulu orta yapabileceğini kabullendik. o kadar ürkekti ki, o korktukça bende ki kaygı hali çekilmez bir hal almaya başlamıştı. ilk gece tüm ev eşyalarımızı seferber edip, onu ısıtmaya karar verdik; o kadar küçükti ki, herşeyin içinde kayboluyordu. aslında masmavi gözlü, tombiş suratlı dünya güzeli bir köpekti ama bendeki "üstün kaygılanma başarısı" bu tatlılığa yenik düşmedi.

 

 

 

Eşim ise mutluluktan ölebilirdi...

 

Evlendiğimizden beri ilk defa ayrı yatma vesilemiz de Padme olunca hırsım ay pardon sevgim katlanarak arttı :)) Padme henüz bebek olduğu için çok ağlıyor ve elimize yattığı an susuyordu, eşim de kendini salondaki koltukta eli Padme Hanım'ın altında buldu. Sonra baktım böyle olmuyor, ben de salona taşındım... Çok net kurallarımız vardı;

-ASLA yatağa girilmeyecek.
-ASLA bizimle uyumayacak.
-ASLA yatak odasına ve mutfağa girmeyecek.
-ASLA....

Dolayısıyla asla bizimle uyumadı ama bizi de uyutmadı. Uykusuzluktan huysuz ben, eşime her türlü eziyeti çektirerek, sürekli pişmanlık yasasından yararlanabileceğini ima ettim ama o bitmek bilmez sabrı ile hem Padme Hanım'a müthiş bir "baba" lık yapıp, hem de beni oyalayabildi :)

Günler bizi süründürürken, Padme Hanım hızla büyümeye devam etti, çiş alanlarını daralttık, çoğu zaman gazeteye yapmayı becerdi, kakası toplamda 3 kere yer değiştirdi, kokusu o büyüdükçe şiddetlendi. yemek yerken mama kabına giren patisi, gittikçe büyüdü ve kabına sığmaz oldu. Aşıları tamamlanınca ilk sokak deneyimi göz yaşartıcıydı. bu süreçte arabada da hep ön koltukta yerde oturdu, tabi ki de kucağa gelmek için çıldırıyordu ama ASLA'lar arasında bir kural da

 

- ASLA arabanın önünde seyahat edemeyeceğiydi :)

 

 

Devamı sonraki yazılarda...